Afscheidstekst Kurt Marten door Nicky De Frene:
Dames en heren, Beste drafsportvrienden,
Het gebeurt niet zo vaak dat er zo veel mensen uit onze geliefde paardensport op een plaats aanwezig zijn om afscheid te nemen van iemand die voor ieder van ons iets betekend heeft. Meestal zijn we bij elkaar op leuke momenten. Op momenten van positieve spanning met blije gezichten bij de winnaars of een ontgoochelende blik wanneer het eens minder goed ging in de koers.
Maar vandaag is het anders… Vandaag zijn we hier om afscheid te nemen van Kurt Martens. Als ouders, als familie, als goeie vriend,als collega, als vage kennis of als diepe fan. En dat we hier zijn is eigenlijk een onwezenlijke gedachte… Iets wat we eigenlijk nog niet ten volle beseffen. Enkele maanden geleden reed hij nog mee in vele van onze geliefde koersen. En nu is er plots die lege plek op ‘zijn plaats in de sulky.
Er werd mij deze week gevraagd om in deze Herdenkingsmis een soort van afscheidswoord te brengen. Nochtans ben ik er zeker van dat er hier in deze kerk heel veel mensen zijn die veel meer zouden kunnen vertellen over Kurt, als mens, als vriend, als familielid,… Heel wat anekdotes over hem zouden moeiteloos voor vele uren gesprekstof kunnen zorgen.
Toen ik mijn gedachten even liet afdwalen over zijn koerscarrière, besefte ik dat ik onbewust Kurt zag evolueren van een jonge beloftevolle driver, tot een vaste waarde in de top-3 om hem uiteindelijk in 2004 Belgisch Kampioen te zien worden. Toen ik zelf 7/8 jaar was, begin de jaren ’80, herinner ik mij Kurt als dé driver van Kik Kif Tourtereau. Ik denk dat we mogen stellen dat dit paard toch één van de namen was die de naam Kurt Martens tussen de vaste waarden van de jaren ’80 kon plaatsen.
Geleidelijk aan kon hij zijn weg naar de top verder zetten. Ik denk dat er heel wat onder u zich nog die onvergetelijke winter van Phenix de Retz herinneren… 1988…Kurt won met dit paard alle grote winterklassiekers op vijf weken tijd. Winnen in vier grote klassiekers om daarna in de Grote Winterprijs in een bijna gewonnen positie in galop te springen. Ik ben er bijna zeker van dat dit op sportief vlak misschien wel zijn grootste ontgoocheling was. Ik denk ook dat, als er koers gehouden wordt in de hemel, hij maar al te graag nog eens zal plaatsnemen in de sulky van Phenix de Retz en dat ze deze keer een hemelse zege zouden behalen…
Maar die fameuze winter was maar een voorsmaakje van wat komen zou. Hij zou de Grote Winterprijs winnen. Twee keer zelfs, een keer met zijn trouwe Red Baron, en een keer op een besneeuwd Sterrebeek, met Fiscal Value. Tijdens en tussen die periode was Kurt ondertussen al een vaste waarde bij onze nationale topdrivers. Bij het beroep dat Kurt uitoefende, behoorde hij bij de besten van ons land. Een vaste waarde in de sulky, een profdriver die door iedereen op de renbaan gewaardeerd en gerespecteerd werd.
Dat aanzien was eigenlijk maar een logisch gevolg van hetgeen Kurt in zijn carrière allemaal bereikt heeft en met welke kampioenen hij kon rijden. Van het Zweedse sprookje van Miss Harriet tot zijn oogappel Nico Star. Van de vinnige Leroy Rising tot de onverzettelijke Sultan Starline. En uiteraard mogen we zijn snelheidslieveling Linus Car niet vergeten in de rij van paarden die hem zoveel grote Belgische topkoersen lieten winnen. Van zijn zeven overwinningen op Waregem Koerse, de twee Talpes, de twee Darby’s en nog zo veel meer….
En zo zouden we nog heel wat paardennamen kunnen opsommen, maar ik wil me nog beperken tot eentje: Kunemployed… Iedereen hier weet dat van al zijn collega’s er eentje in het drafpeloton was die een echte vriend was voor Kurt. Guido Laureys… Wanneer ze allebei eens op een meeting niet in het lijstje van de deelnemers stonden, dan was het niet omdat ze een weekje aan de kant moesten blijven. Nee, dan was het vakantietijd, samen, als goeie vrienden. En hoe symbolisch is het dan ook dat net Guido Laureys met Kurts Kunemployed de Paul Hayen Classic kon winnen. Alsof hun vriendschap op die manier voor eeuwig bezegeld werd.
En ik ben ervan overtuigd dat ook wij, ieder van ons, Kurt op een bepaalde manier nooit zullen vergeten. Door zijn palmares zal hij immers altijd een stukje blijven leven in onze herinnering en in ons drafhart.
Tot slot zou ik u nog graag even in gedachten meenemen naar 1995, meer bepaald naar Kuurne op de derde zondag van oktober. De Talpemeeting. Kurt won dat jaar de Grote Prijs met Miss Harriet. Een uurtje eerder kon hij met Linus Car het Sprintkampioenschap winnen en op het eind van de koersdag won hij dankzij BWT Stardust voor een derde keer die namiddag. Drie belangrijke zeges op één topdag. En een van de eerste reacties die Kurt die dag zei was “ ‘t Is één van de schoonste dagen van mijn leven”…
Wel, da’s een moment dat mij voor eeuwig zal bijblijven.
Een dankbaar moment.
En een manier om Kurt Martens te onthouden op de wijze waarop hij het misschien zelf graag had gewild: Hem te onthouden als een winnaar!
Nicky De Frene
16-01-2010
