Interview met Roland Foulon.
Er verschijnen altijd wel interviews met drivers of eigenaars. Daarom besloten we om eens een koerscommissaris aan het woord te laten. We gingen ons oor te luisteren leggen bij Roland Foulon, hij is misschien bij ons jonger publiek niet helemaal bekend al draait hij al vele jaren mee in het vak, onder de koerscommissarissen is hij bekend als de man die voor de ambiance kan zorgen in de toren maar tijdens de koers is hij één en al met zijn vak bezig. We weten dat de koerscommissarissen niet de makkelijkste baan hebben op de hippodroom maar over het algemeen moeten we zeggen dat die mensen heel degelijk werk afleveren, Roland wordt hiervoor fel geapprecieerd bij de drivers, eigenaars en trainers.
We laten Roland aan het woord:
Wat doet u beroepshalve en wanneer kwam u in de sport terecht als koerscommissaris?
Ik ben leraar Frans en Engels aan het Don Bosco college in Kortrijk. Ik deed in 1977 mijn stage als commissaris samen met Alain Goethals onder de deskundige leiding van Germain Devreese en maakte in 1978 tijdens het winterseizoen te Sterrebeek mijn debuut als officieel commissaris. In die tijd waren er nog vier koersdagen in de week in Sterrebeek. Ik moest soms hectische toeren uithalen om tijdig de bus te kunnen nemen en zo stipt op de hippodroom te Sterrebeek aan te komen. Het waren lange werkdagen : huiswerken of toetsen verbeteren op de bus, de koersen volgen, terug naar huis en ’s morgens vroeg terug voor de leerlingen. Maar ik had het er heel graag voor over.
Wie waren er uw eerste collega’s en was er daar wat sfeer boven onder elkaar?
Zoals ik al zei, liep ik mijn stage samen met Alain Goethals die nu secretaris is van de “Demi Sang”. We werden beiden op hetzelfde moment commissaris. Paul Talpe was er toen ook al bij en verder deed ik toen veel dienst samen met Raf Teirlinck, Nico Leroi,Guy Vermeulen en natuurlijk Germain Devreese. Het was dus een goede mixt van jonge en meer ervaren commissarissen zoals het nu ook weer het geval is. Ik vind dat het altijd een pluspunt is als er een goede mix aanwezig is. De meer ervaren commissarissen weten hoe ze de iets oudere drivers moeten aanpakken en de jongere generatie weet ook beter hoe de jongere drivers gaan reageren wanneer het eens gebeurt dat ze verantwoording moeten afleggen. Ik probeer altijd goed overeen te komen met mijn collega’s. De hoofdcommissaris heeft normaal het laatste woord, maar we vullen elkaar altijd goed aan. Filip Dekeyser is nu als jongere al hoofdcommissaris op de hippodroom van Kuurne. Hij doet dat uitstekend. Het is geweten dat ik graag eens lach en al eens een grapje durf uithalen, maar ik voel dat mijn collega’s dat wel appreciëren. De boog kan toch niet de ganse namiddag gespannen staan.
U draait al vele jaren mee, is uw baan veel veranderd bij vroeger?
Uiteraard, u kunt de koersen van vroeger onmogelijk vergelijken met heden, dit zowel op het sportieve vlak als op het vlak van de job als commissaris. In mijn beginperiode hadden we geen videobeelden en moesten we dus onmiddelijk de correcte beslissingen kunnen nemen. Men kan zich voorstellen dat er soms wel eens een hevig woordje werd gediscussieerd en dit zowel tussen de commissarissen als met drivers en eigenaars. Als er vandaag de dag iets gebeurt, kunnen we meerdere malen de videobeelden raadplegen en indien er (betwistbare ) beslissingen worden genomen, kunnen we die aan het publiek tonen ter verantwoording. Uit alle hoeken van de renbaan kunnen we de deelnemers filmen zodat er praktisch niets aan ons oog kan ontsnappen.
Zijn de drivers moeilijke klanten?
Zoals bij uw voorgaande vraag is dat enorm veel verbeterd met de videobeelden die we als bewijs hebben als er toch eens iets misloopt tijdens de koers. Vroeger, als we iets vaststelden tijdens de koers, hadden we geen bewijzen om voor te leggen, maar nu ligt dat heel anders. Het is nu niet meer nodig om een driver die een eventuele fout heeft gemaakt tijdens de koers onmiddellijk bij ons te roepen. We kunnen rustig wachten, want u moet er rekening mee houden dat onze drivers wel wat heviger staan na een koers waarin er iets is fout gelopen .Dan is het beter om het eerst allemaal wat te laten bezinken.
Met welke drivers heeft u de beste ervaringen?
Ik moet zeggen dat ik zo goed als nooit met een driver grote problemen heb gehad. Sommige drivers staan bekend als een hevige persoon, maar ik heb hen steeds goed kunnen opvangen. Anderen stonden vroeger ook bekend geen blad voor hun mond te nemen, maar meestal hebben ze toch het hart op de juiste plaats. Met dergelijke personen kan men als het nodig is de discussie aangaan. Misschien heeft mijn baan als leraar wel een voordeel opgeleverd dat ik goed kan omgaan met de drivers. Carlos Sameyn zijn ooit ‘de drivers, dat zijn mijn kinderen’ . Wel soms moesten we ze vroeger als kinderen op hun plichten wijzen. Heden ten dage komen de drivers meestal eerlijk naar buiten met hun mening en ik moet wel zeggen dat er meer discipline is dan vroeger. Vroeger durfden ze wel eens grappen uithalen die niet echt door de beugel konden.
Was het dan zo erg vroeger?
Ik moet zeggen dat er vroeger meer rivaliteit was onder de drivers in de koers . Dit had ook wel te maken met de supporters die hun favoriet ophitsten. Er was meer volk op de hippodroom, dus was er meer ambiance, maar na de koers kwamen de drivers steeds weer overeen met elkaar en ging het feest op en rond de hippodroom gewoon door. Die tijden komen niet meer terug. Vroeger was het na iedere koersdag feest tot in de vroege uurtjes, maar nu verlaten zowel drivers als supporters de hippodroom kort na de laatste ren.
Hoe lang denkt u nog mee te draaien als commissaris?
Ik doe het heel graag en zou graag nog een hele tijd meegaan, maar het is natuurlijk jammer dat een commissaris op 70 jaar er de brui moet aan geven, willen of niet. Nu daar denken we nog niet aan, laat ons eerst maar genieten van de jaren die nog komen en wie weet is tegen dan het reglement opnieuw aangepast.
Alvast bedankt om ons te woord te staan.
Thierry Hoorne.
